Jak chodzić po kamienistym szlaku bezpiecznie i wygodnie?

Pierwszy krok na sypkim rumowisku potrafi zaskoczyć nawet doświadczonego turystę, dlatego warto wiedzieć jak chodzić po kamienistym szlaku, żeby nie skończyło się to kontuzją. Jeśli marzy ci się Giewont, Śnieżne Kotły czy beskidzkie grzbiety, komfort na twardych kamieniach szybko stanie się dla ciebie ważniejszy niż widoki. Tutaj znajdziesz konkretne wskazówki, jak połączyć bezpieczeństwo z wygodą na trudniejszym podłożu.

Jak przygotować się do kamienistego szlaku?

Wycieczka po kamiennej ścieżce zaczyna się dużo wcześniej niż na parkingu pod szlakiem. Najpierw sprawdź mapę, rodzaj podłoża i przewyższenia, bo co innego łagodny karkonoski chodnik z płyt, a co innego tatrzański żleb pełen luźnych głazów. Kamieniste odcinki często pojawiają się też w Beskidach i Bieszczadach, szczególnie tam, gdzie szlak został wypłukany przez wodę albo rozjechany przez sprzęt leśny.

Ważne jest też to, co masz na sobie. Warstwowy ubiór sprawdza się lepiej niż gruba jedna kurtka, bo na podejściu grzeje, a na wietrznym grzbiecie szybko robi się chłodno. Zrezygnuj z obcasów, koturnów i klapek, które mogą wyglądać modnie w mieście, ale na śliskim kamieniu kończą się często wizytą u ortopedy.

Przed wyjściem odpowiedz sobie szczerze na pytanie: czy twój plan nie jest ponad siły? Wypadek na stromym, oblodzonym i kamienistym zboczu pokazuje, że jeden poślizg może skończyć się dramatycznie, gdy upadek zatrzyma dopiero wystający korzeń albo głaz. Lepiej skrócić trasę niż ryzykować podobny scenariusz.

Jakie buty wybrać na kamieniste ścieżki?

Dobór butów decyduje o tym, czy po kilku godzinach trekking zamieni się w męczarnię. Wysoka, miękka podeszwa typowo biegowa daje świetną amortyzację na leśnych ścieżkach, ale na nierównym kamiennym podłożu może mocniej „wykręcać” kostkę. Z kolei bardzo elastyczna, niska podeszwa dobrze trzyma stopę na gruntowym szlaku, lecz po wielu godzinach w kamolach pięty i śródstopie mogą boleć jak po długim biegu po bruku.

Na kamieniste wycieczki najlepiej sprawdzają się takie cechy obuwia:

• twardsza podeszwa, która nie przepuszcza ostrych krawędzi kamieni pod stopę,
• agresywny bieżnik dający przyczepność na mokrej skale i w błocie,
• stabilny tył buta dobrze trzymający piętę przy skrętnym podłożu.

Lekkie buty biegowe w terenie mają sens na suchych, mało stromych szlakach, przy krótszych wyjściach i niewielkim plecaku. Gdy w grę wchodzi długi dzień, duży bagaż, piarżyska albo śnieg, dużo rozsądniej jest postawić na solidne buty trekkingowe z mocniejszą cholewką. Twardsza podeszwa chroni wtedy stopy przed wbijającymi się kamieniami i pozwala skupić się na trasie, a nie na bólu każdego kroku.

Jak stawiać kroki na kamienistym podłożu?

Buty nie załatwią wszystkiego, jeśli każdy krok stawiasz na chybił trafił. Na kamienistym szlaku technika chodzenia jest równie istotna jak sprzęt. Zamiast patrzeć tylko pod same nogi, ucz się skanować teren kilka kroków przed sobą i zawczasu wybierać stabilne miejsca na postawienie stopy.

Żeby lepiej zrozumieć jak chodzić po kamienistym szlaku, możesz wprowadzić kilka prostych zasad:

• stawiaj stopę możliwie płasko, na większej powierzchni kamienia, a nie na jego krawędzi,
• unikaj bardzo małych, luźnych głazów, które łatwo odjeżdżają spod buta,
• na stromiznach skracaj krok, czasem lepiej przejść zygzakiem niż prosto w górę.

Ręce trzymaj wolne, nie w kieszeniach. W razie potknięcia łatwiej złapiesz równowagę albo podeprzesz się o skałę. W wilgotnych miejscach i w cieniu, gdzie bywa lód albo błoto, załóż z góry, że każdy gładki kamień może być śliski jak szkło. Dotknij go czubkiem buta zanim przeniesiesz ciężar całego ciała.

Jak korzystać z kijków i plecaka?

Dwa kijki trekkingowe zmieniają bardzo wiele, szczególnie na stromych zejściach po luźnych kamieniach. Dają dodatkowe punkty podparcia i odciążają kolana, które na twardym podłożu dostają mocno w kość. Dobrze dobrana długość kijka sprawia, że ręce pracują naturalnie, a ty mniej „tańczysz” na każdym głazie.

Żeby kijki faktycznie pomagały, warto używać ich w prosty sposób: wbijać nieco przed sobą, lekko na zewnątrz, a przy zejściu przenosić część ciężaru na ręce. Na bardzo stromych fragmentach można przejść na technikę „trzech punktów podparcia”, gdzie zawsze co najmniej dwie kończyny stabilizują ciało.

Duże znaczenie ma też plecak. Zbyt wysoki i ciężki, wypchany na sam wierzch, ściąga do tyłu i nasila kołysanie ciała na nierównym podłożu. Cięższe rzeczy ułóż bliżej pleców i jak najniżej, pas biodrowy dociągnij tak, by część ciężaru przeszła z barków na miednicę. Dzięki temu każdy krok na kamieniu staje się bardziej pewny, a tułów mniej się odchyla.

Jak zachować bezpieczeństwo w trudnych warunkach?

Najgroźniejsze sytuacje na kamienistych szlakach pojawiają się, gdy do ostrych głazów dochodzi woda, lód albo zmęczenie. Stromy odcinek z wystającymi korzeniami i oblodzonymi kamieniami bywa wtedy jak tor przeszkód, a jeden błąd może skończyć się długim, niekontrolowanym zjazdem w dół. Zdarzały się wypadki, w których turysta spadał wiele metrów, a ciało zatrzymywał dopiero ostry korzeń przebijający ubranie i skórę.

Aby zmniejszyć takie ryzyko, warto trzymać się kilku zasad bezpieczeństwa:

• nie wchodź w strome kamienne żleby w krótkich, miejskich butach czy sandałach,
• w deszczu lub po opadach licz się z błotem między kamieniami i wybieraj warianty łatwiejsze technicznie,
• gdy czujesz narastające zmęczenie, rób krótkie przerwy zanim zaczniesz popełniać błędy z nieuwagi.

Przy dłuższych wyjściach spakuj do plecaka prostą apteczkę, folię NRC i ciepłą warstwę awaryjną. Nawet jeśli szlak oficjalnie jest „łatwy”, kamieniste fragmenty potrafią dać w kość, a załamanie pogody przychodzi szybciej, niż wydaje się w dolinie. Kto na trudniejszym podłożu czuje się niepewnie, może stopniowo oswajać się z kamieniami na krótszych wycieczkach, wzmacniając stopy i kostki, zanim wybierze się na ambitniejsze tatrzańskie lub alpejskie trasy.

Artykuł powstał przy współpracy z ptaki24.pl.

Artykuł sponsorowany