| Dane osobowe | |
|---|---|
| Urodzenie | 21 lutego 1931, Warszawa |
| Zgon | 10 kwietnia 2015, Warszawa |
| Wykształcenie | |
| Szkoła średnia | Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (matura 1949) |
| Studia | Wydział Prawa, Uniwersytet Warszawski (1949–1954) |
| Zawód i specjalizacja | |
| Zawód | historyk, profesor nauk humanistycznych |
| Specjalizacja | historia najnowsza; historia państwa i prawa; konstytucjonalizm i parlamentaryzm |
| Funkcje i stanowiska | |
| Instytut | Instytut Historii PAN — profesor od 1979, profesor zwyczajny 1991 |
| Dyrekcje | Dyrektor Wojskowego Instytutu Historycznego (1993–2001); dyrektor Wojskowego Biura Badań Historycznych (do 31.10.2002) |
| Działalność publiczna | Ekspert Senatu i Prezydenta RP przy pracach nad Konstytucją RP (1990–1993); członek Komisji Michnika (1990); prezes Polskiego Towarzystwa Historycznego (1988–1991) |
| Inne | Wykładowca Uczelni Łazarskiego; kierownik Katedry Historii Prawa; kanclerz Kapituły Orderu Odrodzenia Polski (1993–2008) |
Andrzej Ajnenkiel był cenionym badaczem konstytucjonalizmu i parlamentarnego systemu politycznego w Polsce. Jego prace obejmują monografie, opracowania sejmowe i liczne artykuły poświęcone II Rzeczypospolitej oraz dziejom ustawodawstwa.
Życiorys i wykształcenie
W 1949 uzyskał świadectwo dojrzałości w Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie. W lutym 1945 wstąpił do harcerstwa, a we wrześniu 1945 trafił do oddziału Narodowych Sił Zbrojnych w Podkowie Leśnej. W czasie studiów prawniczych został aresztowany za działalność podziemną w tej organizacji i poddany represjom.
Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego w latach 1949–1954. Po ukończeniu studiów podjął pracę w Archiwum Akt Nowych w Warszawie, co zapoczątkowało jego związek z pracą naukową i badawczą nad dokumentacją historyczną.
Kariera naukowa i zawodowa
W 1979 został profesorem w Instytucie Historii Polskiej Akademii Nauk, a w 1991 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Kierował badaniami dotyczącymi historii państwa i prawa oraz pracował jako wykładowca na Uczelni Łazarskiego, gdzie kierował Katedrą Historii Prawa.
W latach 1993–2001 pełnił funkcję dyrektora Wojskowego Instytutu Historycznego. Po przekształceniach organizacyjnych kierował Wojskowym Biurem Badań Historycznych do 31 października 2002. Był również członkiem rad redakcyjnych kilku czasopism historycznych i wydawnictw biograficznych.
Działalność publiczna i udział w pracach konstytucyjnych
W 1990 działał jako ekspert Senatu RP i Prezydenta RP przy pracach nad przygotowaniem Konstytucji RP. W tym samym roku wchodził w skład tak zwanej Komisji Michnika. W 1993 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora z ramienia BBWR w województwie stołecznym.
W okresie 1959–1981 był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej i pełnił funkcję I sekretarza POP PZPR w Instytucie Historii PAN. Od 21 czerwca 1993 do 2008 sprawował urząd kanclerza Kapituły Orderu Odrodzenia Polski przez trzy kadencje.
Publikacje wybrane
W dorobku naukowym miał ponad 400 prac, w tym kilkanaście książek. Wybrane tytuły obejmują:
- Od rządów ludowych do przewrotu majowego. Zarys dziejów politycznych Polski 1918–1926 (1968)
- Spór o model parlamentaryzmu polskiego do 1926 roku (1972)
- Parlamentaryzm II Rzeczypospolitej (1975)
- Polska po przewrocie majowym: Zarys dziejów politycznych Polski 1926–1939 (1977)
- Konstytucje Polski 1791–1997 (2001)
Życie prywatne i pochówek
Był synem Stefana i Janiny z domu Rogo; matka zmarła, gdy miał trzy lata. Był dwukrotnie żonaty i miał troje dzieci. Zmarł 10 kwietnia 2015 w Warszawie.
Pochowano go na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie, kwatera 64C-4-20/21.
