| Dane osobowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Andrzej Ananicz |
| Urodzenie | 21 marca 1951, Warszawa |
| Śmierć | 19 września 2017, Warszawa |
| Wykształcenie | |
| Uczelnia | Uniwersytet Warszawski |
| Specjalność | turkologia, iranistyka (doktor nauk filologicznych, 1981) |
| Zawód | |
| Role | orientalista, nauczyciel akademicki, urzędnik państwowy, dyplomata |
| Główne stanowiska | |
| MSZ | Podsekretarz stanu (1992–1994), Sekretarz stanu (1997–2001) |
| Kancelaria Prezydenta | Podsekretarz stanu, sekretarz stanu (1994–1995) |
| Ambasador | Turcja (2001–2004), Pakistan (2011–2015) |
| Agencja Wywiadu | Szef (2004–2005), p.o. szefa (2008) |
| Inne | Dyrektor Akademii Dyplomatycznej PISM (2008–2011), główny doradca premiera (2008) |
| Umiejętności językowe | |
| Języki | angielski, turecki, perski, rosyjski, niemiecki, staroosmański |
Andrzej Ananicz był wybitnym polskim orientalistą i dyplomatą, doktorem nauk filologicznych, znanym z działalności naukowej oraz z pełnienia kluczowych funkcji w polskiej dyplomacji i administracji państwowej.
Wykształcenie i działalność naukowa
W 1974 ukończył studia z turkologii na Uniwersytecie Warszawskim i studiował także iranistykę. W 1981 uzyskał stopień doktora nauk filologicznych ze specjalnością w zakresie iranistyki. Po studiach pozostał na Uniwersytecie Warszawskim jako pracownik naukowy — najpierw jako asystent, później jako adiunkt na Wydziale Orientalistycznym.
W 1982–1983 prowadził lektorat języka polskiego na Indiana University w Bloomington, a w 1989 był stypendystą Uniwersytetu Oksfordzkiego. W 1990 współinicjował powstanie Seminarium Problemów Narodowościowych Związku Radzieckiego i Europy Środkowej przy Instytucie Orientalistycznym UW, przekształconego później w Studium Europy Wschodniej, z którym związany był z przerwami do końca życia.
Kariera w dyplomacji i administracji państwowej
Po zaangażowaniu w życie opozycyjne był zatrudniony w Ministerstwie Spraw Zagranicznych od 1991 roku. Zajmował stanowiska w Departamencie Europy jako wicedyrektor i dyrektor, a następnie pełnił funkcję podsekretarza stanu w MSZ w latach 1992–1994. W 1992 przewodniczył zespołowi negocjacyjnemu ds. polsko-rosyjskiego traktatu o przyjaznej i dobrosąsiedzkiej współpracy.
W latach 1994–1995 pracował w Kancelarii Prezydenta RP na stanowiskach podsekretarza stanu i sekretarza stanu, był także współprzewodniczącym Komitetu Konsultacyjnego Prezydentów Polski i Ukrainy. Według Józefa Oleksego w 1995 był jednym z trzech kandydatów wskazanych przez prezydenta Lecha Wałęsę na stanowisko ministra spraw zagranicznych.
Po powrocie do MSZ w 1997 pełnił funkcję sekretarza stanu do 2001; w tym okresie uczestniczył w negocjacjach akcesyjnych Polski do Unii Europejskiej (1998–2001). Od października 2001 do sierpnia 2004 był ambasadorem RP w Turcji. W sierpniu 2004 objął stanowisko szefa Agencji Wywiadu, które pełnił do listopada 2005, a następnie był p.o. szefa tej agencji w 2008. W marcu 2008 został głównym doradcą premiera Donalda Tuska, a od września 2008 do 2011 kierował Akademią Dyplomatyczną PISM. W 2011 objął placówkę ambasadora RP w Pakistanie; misję zakończył 16 lipca 2015. 8 maja 2015 odniósł rany w katastrofie śmigłowca w Pakistanie.
Zaangażowanie publiczne, organizacje i odznaczenia
Był członkiem NSZZ "Solidarność" w latach 1980–1991. Współzakładał czasopismo "Obóz" w 1981 i pracował w jego redakcji do 1991. Angażował się także w działalność organizacji pozarządowych i fundacji — był wiceprezesem zarządu Fundacji "Instytut Lecha Wałęsy" (1996–2000) i należał do założycieli Stowarzyszenia Euro-Atlantyckiego (1994).
Otrzymał m.in. Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1995), Krzyż Wielki Komandorski Orderu Wielkiego Księcia Giedymina (1999, Litwa) oraz Order Narodowy Zasługi (Francja).
Życie prywatne i pochówek
Był synem Antoniego i Sabiny Ananiczów. Miał dwóch synów. Zmarł w Warszawie 19 września 2017 i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach — kwatera 2C/9/2.
