| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Zdzisław Stanisław Ambroziak |
| Urodzenie | 1 stycznia 1944, Warszawa |
| Zgon | 23 stycznia 2004, Warszawa |
| Zawód | siatkarz, trener, dziennikarz |
| Kariera klubowa | |
| Kluby | Orzeł Warszawa; Spójnia Warszawa; AZS-AWF Warszawa; Skra Warszawa; Gorenia Padwa; Volley Gonzadze Mediolan; Di.Po. Vimercate |
| Osiągnięcia | 3x mistrz Polski (1965, 1966, 1968); 2x wicemistrz; brąz ME 1967 |
| Reprezentacja | |
| Okres | 1963–1972 |
| Występy | 220 spotkań; Igrzyska Olimpijskie 1968, 1972 |
| Edukacja | |
| Szkoły | Liceum Ogólnokształcące im. B. Prusa (1961); AWF Warszawa, magister (1972) |
Zdzisław Ambroziak zasłynął jako siatkarz grający na pozycji atakującego i przyjmującego, a następnie jako trener oraz dziennikarz sportowy. Reprezentował Polskę na największych turniejach i kontynuował karierę zawodniczą i trenerską we Włoszech.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Warszawie 1 stycznia 1944 roku. W 1961 roku ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Bolesława Prusa. W 1972 roku otrzymał dyplom magistra wychowania fizycznego na Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie, na kierunku trenerskim. Jako młody człowiek rozważał karierę muzyczną i uczył się gry na fortepianie; jeszcze jako licealista zarabiał występami w lokalach gastronomicznych.
Kariera klubowa i występy w reprezentacji
W kraju był zawodnikiem czterech warszawskich klubów: Orła, Spójni, AZS-AWF i Skry. Z AZS-AWF sięgnął po trzy tytuły mistrza Polski w latach 1965, 1966 i 1968; z zespołem wywalczył także medale w kolejnych sezonach oraz finał Pucharu Polski w 1970 roku. W 1972 roku otrzymał zgodę na wyjazd za granicę i osiedlił się we Włoszech, gdzie grał kolejno dla Goreny Padwa, Volley Gonzadze Mediolan i Di.Po. Vimercate, kończąc karierę zawodniczą w 1981 roku.
W reprezentacji Polski występował w latach 1963–1972 i rozegrał 220 spotkań. Startował na igrzyskach olimpijskich w Meksyku 1968 (5. miejsce) i w Monachium 1972 (9. miejsce). Pierwszym dużym turniejem w barwach narodowych były mistrzostwa Europy w 1963 roku. Z kadrą zdobył brązowy medal mistrzostw Europy 1967 w Stambule — pierwsze podium polskich siatkarzy w tej imprezie. Występował także na mistrzostwach świata w 1966 i 1970 roku oraz zdobył srebro Pucharu Świata w 1965 roku.
Praca trenerska we Włoszech
Po zakończeniu gry pozostał we Włoszech i zajął się trenerstwem. W sezonie 1984/85 prowadził klub Di.Po. Vimercate i przyczynił się do awansu z Serie A2 do Serie A1. W grudniu 1985 roku, w połowie sezonu 1985/86, został zwolniony z funkcji trenera z powodu słabszych wyników zespołu w najwyższej klasie rozgrywkowej.
Dziennikarstwo i komentarze sportowe
Z dziennikarstwem związany był już od 1966 roku, jeszcze jako aktywny zawodnik. Przez wiele lat przekazywał relacje ze zgrupowań kadry i współpracował z redakcją "Sportowca" w latach 1969–1990. Później publikował teksty w "Nowej Europie" (1991–1993) oraz w "Gazecie Wyborczej" (1998–2003). W telewizji komentował mecze siatkarskie i zawody tenisowe, pracując m.in. dla TVP i polskiego Eurosportu.
Życie prywatne i śmierć
Był synem Stanisława Ambroziaka i Wacławy Anny z domu Rozenthal. Żonaty był z Ewą Gołębiowską, reprezentantką Polski w wioślarstwie; miał z nią trójkę dzieci. Pojawiał się także epizodycznie w filmach Juliusza Machulskiego — zagrał w "Deja vu" i "Kiler-ów 2-óch" oraz w jednym z odcinków serialu "Matki, żony i kochanki".
Kilka tygodni przed śmiercią przeszedł zabieg mający uwolnić go od migren. Doszło do komplikacji, zapadł w śpiączkę i nie odzyskał przytomności. Zmarł 23 stycznia 2004 roku w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu parafii Opatrzności Bożej w Wesołej.
