| Dane | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Jerzy Ambroziewicz |
| Data urodzenia | 1 stycznia 1931 |
| Miejsce urodzenia | Warszawa |
| Data śmierci | 11 kwietnia 1995 |
| Zawód | dziennikarz, reporter |
| Wykształcenie | Wydział Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego (1953) |
| Kariera | |
| Praca w prasie | "Po prostu" (1953–1957), "Argumenty" (1969–1973) |
| Telewizja | Redaktor naczelny publicystyki TVP (1973–1976); korespondent we Włoszech (1976–1979); redaktor naczelny "Dziennika Telewizyjnego" (1979–1980); kierownik Warszawskiego Ośrodka Telewizyjnego (1980–1983) |
| Inne | Twórca cykli telewizyjnych "Bez apelacji" i "Godzina szczerości"; dyrektor w firmie Sobiesława Zasady (po zakończeniu pracy dziennikarskiej) |
| Publikacje i wyróżnienia | |
| Wybrane książki | "Zaraza" (1965), "Watykańskie ABC" |
| Nagrody | m.in. nagroda im. Juliana Bruna |
| Członkostwa i odznaczenia | |
| Członkostwa | ZHP, OMTUR, ZMP, PZPR (Komitet Warszawski 1979–1981) |
| Odznaczenia | Komandor, oficer i kawaler Orderu Odrodzenia Polski; Złoty Krzyż Zasługi |
Jerzy Ambroziewicz był polskim dziennikarzem i reportażystą znanym z pracy w prasie oraz w Telewizji Polskiej. Zajmował stanowiska redaktorskie i pracował jako korespondent zagraniczny.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Warszawie w 1931 roku. W latach 1943–1945 działał jako żołnierz Szarych Szeregów. W 1953 ukończył Wydział Dziennikarstwa Uniwersytetu Warszawskiego i wkrótce rozpoczął działalność publicystyczną i reporterską.
Kariera dziennikarska w prasie i telewizji
Po studiach pracował w tygodniku Po prostu (1953–1957) oraz w czasopiśmie Argumenty (1969–1973). W Telewizji Polskiej kierował publicystyką jako redaktor naczelny w latach 1973–1976. Następnie był korespondentem Polskiego Radia i Telewizji we Włoszech w latach 1976–1979.
W 1979 roku objął funkcję redaktora naczelnego "Dziennika Telewizyjnego", którą pełnił do 1980 roku. W kolejnych latach kierował Warszawskim Ośrodkiem Telewizyjnym (1980–1983). Był współtwórcą cykli telewizyjnych "Bez apelacji" (wspólnie z Ryszardem Wójcikiem) oraz "Godzina szczerości" (wspólnie z Januszem Rolickim).
Twórczość reporterska i działalność publicystyczna
Ambroziewicz napisał kilkanaście książek i setki artykułów publicystycznych. W 1965 opublikował reporterską książkę "Zaraza" o epidemii czarnej ospy we Wrocławiu. Był współautorem artykułu "Na spotkanie ludziom z AK" opublikowanego 11 marca 1956 w tygodniku Po prostu, który posłużył jako wstęp do książki o tym samym tytule wydanej w 1956 roku.
Członkostwa, nagrody i późniejsze lata
Był członkiem harcerstwa i organizacji młodzieżowych: ZHP, OMTUR i ZMP. Należał także do PZPR i zasiadał w Komitecie Warszawskim PZPR w latach 1979–1981. Otrzymał m.in. nagrodę im. Juliana Bruna oraz wysokie polskie odznaczenia państwowe.
Po zakończeniu pracy dziennikarskiej objął stanowisko dyrektora w firmie należącej do Sobiesława Zasady. Zmarł w Warszawie w 1995 roku.
