| Dane podstawowe | |
|---|---|
| Imię i nazwisko | Marek Jarosław Ałaszewski |
| Urodzenie | 2 grudnia 1942, Warszawa |
| Śmierć | 19 listopada 2023, Bielawa pod Warszawą |
| Zawód | kompozytor, gitarzysta, autor tekstów, malarz |
| Edukacja | |
| Uczelnia | Wydział Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie |
| Najważniejsze związki | |
| Zespoły | Klan; Pesymiści i Bardowie |
| Wybrane nagrody | |
| Odznaczenia | Złoty Krzyż Zasługi (2023); Srebrny Medal Gloria Artis (2022) |
Marek Ałaszewski łączył działalność muzyczną i malarską. W muzyce był gitarzystą, kompozytorem i wokalistą; w malarstwie tworzył pejzaże o impresjonistycznych wpływach.
Życiorys i wykształcenie
Urodził się w Warszawie w 1942 roku. Ukończył Wydział Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie był uczniem Jana Cybisa, Stefana Gierowskiego i Aleksandra Kobzdeja. Wykształcenie artystyczne ukształtowało jego praktykę malarską oraz zainteresowanie kompozycją i kolorystyką.
Do maja 2016 był aktywny zawodowo w obu dziedzinach. 16 maja 2016 przeszedł udar, po którym poważna choroba uniemożliwiła mu dalszą działalność. Zmarł 19 listopada 2023 w Ośrodku Wentylacji Respiratorem w Bielawie pod Warszawą.
Kariera muzyczna i działalność w zespole Klan
Muzyczną działalność rozpoczął już w czasie studiów jako wokalista i gitarzysta w zespole Pesymiści i Bardowie. W 1969 razem z Markiem Skolarskim i Andrzejem Poniatowskim założył grupę wokalno-instrumentalną Klan. W zespole pełnił role muzyka, kompozytora i autora niektórych tekstów piosenek.
Klan działał do 1971, po czym Ałaszewski skoncentrował się na działalności plastycznej, nie rezygnując z muzyki. Zespół został zreformowany w 1991. W dyskografii widnieją płyty Klan z lat 1970–2016 oraz współprace z innymi wykonawcami.
Dyskografia i muzyka teatralna
Wydawnictwa, w których uczestniczył, obejmują albumy zespołu Klan: „Klan” (1970), „Mrowisko” (1971), „Po co mi ten raj” (1992), „Laufer” (2012) oraz „Live Finland 1972” (2016). Współpracował także przy nagraniach z Dżamble („Wołanie o słońce nad światem”, 1971) i z Tipsy Train („Shut up!”, 2010).
Do jego dorobku muzycznego należy także muzyka teatralna, m.in. do spektakli „Mrowisko” oraz „Sen nocy letniej” (1973).
Działalność plastyczna i wystawy
Ałaszewski malował przede wszystkim pejzaże, w tym serię określaną jako „wenecka”. W jego obrazach widoczne są wpływy impresjonizmu; silnymi stronami prac były kolorystyka, harmonia barw i otwarta kompozycja. Był autorem happeningów plastyczno-muzycznych, w tym „Muzyka betonów”.
Prezentował obrazy na wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą — między innymi w Szczecinie (1975), Poznaniu (1976), w warszawskiej Zachęcie (1978 i 1987) oraz w Barcelonie (1975). Organizował też wystawy indywidualne, m.in. w Berlinie (Galeria Brigitte Wąlfer, 1978) oraz w warszawskich galeriach: "U" (1986, 1990), Kordegarda (1995, 1996, 1999), TPSP "Pałacyk" (2001), "Wieża" (2007), Nowolipki (2009) i Lufcik (2018).
Odznaczenia
W 2022 otrzymał Srebrny Medal "Zasłużony Kulturze Gloria Artis". Rok później, w 2023, został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi dla kultury polskiej i osiągnięcia artystyczne.
